Poster un commentaire

MƏMMƏD ARAZ – İTƏ DAŞ ATMA – NE LANCE PAS DE PIERRE!

Məmməd Araz13

MƏMMƏD ARAZ – İTƏ DAŞ ATMA

Gəl, itə daş atma,
Daş atma, bala!
İt ar bilməyəcək daldalanmağı.
Daşın bir yaddaşda ilişib qalar,
Burdan öz yolun da düşəcək axı!
Daşçün it olmağın,
Adam olmağın
Nə fərqi?..
Daş atma, daş atma, bala!

1980

NE LANCE PAS DE PIERRE!

Ne lance pas de pierre
à ce chien-là
Ne lance pas, mon fils !
Pour se réfugier
Lui, le chien, il n’aura pas honte
Ta pierre lancée peut s’accrocher
à la mémoire de… C’est que… toi aussi, tu iras
par ce chemin,
Pour la pierre, n’importe
d’être un homme
ou bien être un chien…
Ne lance pas de pierr,….
Ne lance pas de pierre, mon fils!

Poster un commentaire

Nâzım Hikmet Ran

046

« Yaşamak bir ağaç gibi tek ve hür ve bir orman gibi kardeşçesine, bu hasret bizim. »

« To live! Like a tree alone and free. Like a forest in brotherhood. This yearning is ours. »

« Vivre comme un arbre, seul et libre, Vivre en frères comme les arbres d’une forêt. Ce rêve est le nôtre. »

Poster un commentaire

Mawlâna Jalâl Ud-Din Rûmi

mevlana1

Ta tâche n’est pas de chercher l’amour, mais simplement de chercher et trouver tous les obstacles que tu as construits contre l’amour.

Senin görevin aşkı aramak değil , ama sadece aşka karşı olan yerleşik tüm engelleri aramak ve bulmaktır.

Poster un commentaire

Nizami Gandjavi

nizami gencevi14

« Ces gens sans cœur ne me briseront pas,
Je me pleins à ceux qui n’existent pas encore dans ce monde,
On ne reconnaît pas mes racines turques dans cette Abyssinie.
C’est pourquoi on ne mange pas mon délicieux mets haché».

Dans une autre traduction ça sonne autrement :
Dans ce Khabèche on n’apprécie pas mes racines turques,
C’est pourquoi on ne mange pas ma délicieuse dovga.
(« Sept merveilles », édition de jubilée 1981-1985, p.71).

On ne reconnaît pas mes racines turques dans cette Abyssinie.
Naturellement on ne mange pas de délicieux mets haché».

Poster un commentaire

ATAOL BEHRAMOĞLU – SABİHA

ataol_behramoglu3

ATAOL BEHRAMOĞLU – SABİHA

bana bir sigara verin annem öldü
bu sabah öldü beşe doğru sanırım
allah allah ne var şaşıracak canım
annem öldü diyorum hepsi bu

yüzüme bakmayın öyle gülesim geliyor
bir ayna olsa da aptallığınızı görseniz
hani dokunsam siz de güleceksiniz
boş verin kurallara murallara yahu

şu son yıl keman bile çalmadı
yüzünde çizgiler çoğaldıkça öfkelendi
sanki suçlu oymuş gibi babama yüklendi
beni kimse anlayamaz deyip durdu

isterseniz sinemaya falan gidelim
galiba nadyanın bir filmi var tayyarede
ortanca birader çok ağladı dün gece
sahi, sabiha işi ne oldu?

ATAOL BEHRAMOĞLU – SABİHA

Donnez-moi une cigarette maman vient de mourir
Elle est morte ce matin vers cinq heures je crois
Mais mon dieu cela n’a rien d’étonnant
Je vous dis que maman est morte c’est tout quoi

Ne me dévisagez pas ainsi vous me donnez envie de rire
Si je vous touchais vous ririez aussi
Ah s’il y avait un miroir vous vous verriez
Eh bien ne vous occupez pas donc de ces règles vieillies

Elle n’a même pas joué de violon cette année
Plus son visage se ridait plus elle s’emportait
Elle en voulait à mon père comme s’il en était responsable
Elle a toujours dit que personne ne la comprenait

Si vous voulez on pourrait aller au cinéma
Au tayyare* il paraît qu’il y a un film avec Nadia
Mon second frère a beaucoup pleuré cette nuit
A propos que devient Sabiha?

1962

*le nom d’un cinéma

Traduit par Yaşar Avunç

Poster un commentaire

Üzeyir Hacıbeyli – Leyli & Mecnun Uverturasi (Şebi Hicran)

M2081S-1028

İKİNCİ PƏRDƏ. İKİNCİ ŞƏKİL
Qızların xoru: Leylinin evi, qızlar Leylinin anasına müraciətlə oxuyurlar.
QIZLAR :
Leylini qoyma məktəbə getsin
Yaxşı adını yaman edir, Leyli
Leyli xalq içində sizləri bədnam edir.
Əlac et, Leylini qoyma sevişə
Leylini qoyma məktəbə getsin
Yaxşı adını yaman edir, Leyli
Xalqın içində sizləri bədnam edir Leyli.
Qızlar gedir. « Simayi-Şəms » çalınır.
LEYLİNİN ANASI :
Oldum bu xəbərdən mən pərişan,
Rüsvayçılığa dözərmi insan?
Övlad bu imiş, nolaydı, ey kaş,
Leyli yerinə olaydı bir daş,
Xoş ol ki, qızı həmisə gizlər
Xud gizli gərək həmisə gizlər.
Leyli məktəbdən gəlir. « Simayi-Şəms » çalınır.
LEYLİNİN ANASI :
Ey şux, nədir bu göftgulər?
Qılmaq sənə tə’nə eybculər?
Neyçün özünə ziyan edirsən?
Yaxşı admı yaman edirsən?
LEYLİ:
Ey munisi-ruzigarım ana!
Dürci-düri-şahivarım ana!
Sözlər dersən ki, bilməzəm mən,
Mazmununu fəhm qılmazam mən.
LEYLİNİN ANASI :
Derlər səni eşqə mübtəlasan,
Biganələr ilə aşinasan
Sən hardanu eşqü-şövq hardan?
Sən hardanu dustü zövq hardan?
Oğlan əcəb olmaz olsa aşiq,
Aşiqlik işi qıza nə layiq?!
LEYLİ:
Dersən məşuqü eşqü aşiq
Mən sadəzəmir tifli sadiq:
Bilməm nədir ol hədisə məzmun?
Söylə necə olmayım digərgun?
LEYLİNİN ANASI :
Neylərsən əgər atan eşitsə?
Qəhr ilə sənə siyasət etsə?
Minbə’d gəl eylə tərki-məktəb,
Bil əbcədini həmin cədü-əb.
Təmkini cünunə qılma təbdil
Qızsan, ucuz olma, qədrini bil.
LEYLİ:
Mən məktəbə rə’yim ilə getməm
Bir şüğli xilafi-rə’yin etməm.
Billah mənə həm bu idi məqsud
Məktəbdə olurmu tifl xoşnud?
Arüq bu sözü mükərrər etmə,
Lütf eylə, məni mükəddər etmə!
Leyli və anası gedirlər. Leylinin atası bir neçə ərəblə səbnəyə daxil olur. « Şur » çalmır.
BİRİNCİ ƏRƏB :
İndi gələcək bura Əbül-Qeys,
Minnət edəcək sənə Əbül-Qeys.
Tə’n etmədədir ona xəlayiq,
Məcnuna sənin qızın nə layiq.
İKİNCİ ƏRƏB :
Aldanma onun şirin dilinə,
Leylini cünunə vermə, vermə!
XOR ƏRƏBLƏR :
Vermə, vermə, Əbül Qeysin oğluna
İstəsə gər, Leylini vermə, vermə!
Ona tə’n eyləyirlər, ona məcnun deyirlər
Nəyə lazım kim Leyli, ərə getsin məcnuna.
Məcnunun atası və Məcnun elçilərlə səhnəyə daxil olurlar. Leylinin atası onları oturmağa dəvət edir. « Şur » çalınır.
MƏCNUNUN ATASI:
Ey qədrlə qibleyi-gəbail!
Səndən hammın muradı hasil,
Əslü-nəsəbim sənə əyandir
Hökmüm neçə min evə rəvandır.
Məşhuri-qəbailəm səxadə,
Mə’rufi-təvaifəm ətadə
Nəxli-əməlim səmər veribdir,
İzzət mənə bir gühər veribdir.
Hala dilərəm bu türfə lə’lö,
Bir lə’l ila ola həmtərazu.
Bir lə’lin eşitmişəm sənin var,
Kim lə’löümə odur səzavar.
Lütf eylə inayətü kərəm qıl!
Ol lə’l ilə dürrü möhtərəm qıl!
LEYLİNİN ATASI :
Ey qovm içində bir xirədmənd!
Mən kimi əsiri-dami-fərzənd!
Müşkülcə xitabdrr xitabdın,
Bilməm necə verəyim cəvabın?
Qürbün bilirəm mənə şərəfdir
Əmma xələfin əcəb xələfdir.
« Məcnun »-deyə tə’n edər xəlayiq,
Məcnuna mənim qızım nə layiq?
MƏCNUNUN ELÇİLƏRİNİN XORU :
Ey ərəb, sən bizi mə’yus etmə,
Verginən Leylini Qeysə getsin.
Maldan da, candan da, puldan da
Hamıdan artıqdır, bil bunu, ərəb.
LEYLİNİN ATASI :
Vermərəm, vermərəm, vermərəm,
Leyliyə yaraşmaz divanə oğlan.
MƏCNUN :
Yarəb! Bəlayi-eşq ilə qıl aşina məni
Bir dəm bəlayi eşqdən etmə cüda məni!
Az eyləmə inayətini əhli-dərddən
Yə’ni kim çox bəlalərə qıl mübtəla məni!
Olduqca mən götürmə bəladan iradətim,
Mən istərəm bəlane, çün istər bəla məni
Məcnun və elçilər gedirlər. « Şur » çalınır.
LEYLİNİN ATASI :
Nəslilə olur bəqai-insan,
Nəzmi bəşərü nizami.-dövran,
Can cövhərinə bədəldir övlad,
Övlad qoyan goyar həmin ad.
Xoş ol ki, xələfdən ola xoşdil,
Dünyadə bir oğlu ola qabil.
Ah, olsa əgər səfihü sərkəş
Ətvari-gərihü, xülqü-naxoş
Təşni oxuna olub nişanə,
Bizar olar ondan atə, anə.
Leylinin atası gedir. Leyli gəlir. « Zəmin-xarən çalmir.
LEYLİ :
Fələk ayırdı məni cövr cananından.
Həzər etməzmi əcəb naləvü-əfganımdan.
Qəmi-pünhan məni öldürdü.
Bu həm bir qəm ki,
Gülruxum olmadı agah qəmi-pünhanımdan.
Leyli gedir. Leylinin atası və İbn Səlamın elçiləri səhnəyə daxil olurlar.
İBN SƏLAMIN ELÇİLƏRİNİN XORU :
Ali cahanı bilib galmişik ziyarətə
Bir əmri edib izhar, əncamın alaq səndən.
LEYLİNİN ATASI :
Xoş gəldiz, səfa gəldiz,
Məni siz uca etdiz
Hər əmrə varam hazir,
Mümkündürsə əlacı.
İBN SƏLAMIN ELÇİLƏRİNİN XORU :
Bu oğlan İbni Səlam
Həm cahü-cəlalı çox
Əmma ki, onun heyfa
Həmdərdi, həmsirri yox.
Bilmişdir sənin vardır, ismətli gozəl qızın
İstər kim ola sənlə həm qom, həm dost, həm aşna.
LEYLİNİN ATASI :
Ey taifeyi-nəcib, bu təklifə mən şadam,
Xudavəndin əmriylə verdim Leylini getsin,
İbn Səlamın olsun,
İbn Səlam, ilahi,
Səni xosbəxt eyləsin.
İBN SƏLAM :
İndi sən mənə oldun ata-anadan əziz.
Allah qoysa mən də ollam sənə oğul yerində.
XOR:
İndi gedək toy üçün tədarüka başlayaq.
Hamı gedir. Leyli gəlir. « Qatar » çalınır.
LEYLİ :
Xilafi-rə’yim ilə, ey fələk, mədar etdin
Mən gül istər ikən, mübtətai-xar etdin.

—–

DEUXIÈME PARTIE
La maison de Leyli. Les filles s’adressent à la mère de Leyli.
LES FILLES :
À l’école elle ne peut aller, Leyli
Son honneur en serait souillé, Leyli
Le nom de Leyli ne peut être objet de calomnie
D’écouter son caprice empêchez Leyli
À l’école elle ne peut aller, Leyli
Son honneur en serait souillé, Leyli
Le nom de Leyli ne peut être objet de calomnie
Les filles sortent.
LA MÈRE DE LEYLI :
À ouïr ces nouvelles me voilà bien lasse
Comment souffrir une telle disgrâce
Est-ce ma fille, que lui arrive-t-il
Dure comme le roc, ce n’est plus ma Leyli
C’est une chance si elles sont cachées
Nous devons aux filles le voile imposer
Leyli rentre de l’école.
LA MÈRE DE LEYLI :
Hélas, ma fille, quelles sont ces rumeurs
Ces critiques qui visent ton honneur
Pourquoi ta vertu est-elle diffamée
Laisseras-tu souiller ta renommée
LEYLI :
Mère à la bonté ici-bas sans pareille
Mère, tes paroles sacrées sur moi veillent
Des propos que tu tiens je ne saisis rien
De ces blâmes avec moi quel est le lien
LA MÈRE DE LEYLI :
On dit qu’à l’amour tu as succombé
Que d’un inconnu tu t’es approchée
D’où te sont nées de l’amour ces idées
D’où t’est venu ce goût pour l’amitié
Un jeune amoureux n’est pas une malchance
Mais une fille éprise, quelle déchéance
LEYLI :
Tu parles d’amour en de tels reproches
Mon âme est pure et j’écoute mes proches
De ces rumeurs je ne sais point le but
Dis-moi, comment n’en être pas émue
LA MÈRE DE LEYLI :
Qu’adviendra-t-il quand ton père le saura
Le cœur plein de colère, il sévira
Dorénavant tu dois quitter l’école
Le savoir n’est pas tout, crois mes paroles
Tente à présent d’oublier cet émoi
Accepte ton sort de fille, soumets-toi
LEYLI :
À l’école selon votre volonté
Je me rends pour ne pas vous peiner
Tel est mon but en allant étudier
Sinon quel plaisir pourrais-je en tirer
Ces mots, je t’en prie, ne les répète pas
Mon attitude ne me reproche pas
Leyli et sa mère sortent. Le père de Leyli entre, accompagné de quelques arabes.
LE PREMIER ARABE :
Voici que vient vers nous Ebul Geys
Afin de faire sa demande, Ebul Geys
Pourtant de tous il sera la risée
Medjnun à ta fille n’est pas destiné
LE DEUXIÈME ARABE :
Ne te laisse pas séduire par ses serments
Garde-toi de donner Leyli à ce dément
LE CHŒUR DES ARABES :
Au fils d’Ebul Geys oppose un refus
S’il demande Leyli, oppose un refus
On se rira de lui, on le traitera de fou
Pourquoi notre Leyli l’aurait-elle pour époux
Medjnun, son père et ses marieurs entrent. Le père de Leyli les invite à s’asseoir.
LE PÈRE DE MEDJNUN :
Sois glorifié, mon hôte, et sois comblé
Puissent tes désirs se réaliser
Ta puissance s’étend sur les milliers
Des glorieux membres de ta lignée
Chacun connaît ta magnanimité
Et de tes ancêtres la renommée
Dans sa bonté, le Très-Haut m’a comblé
Une pierre précieuse il m’a donné
Je souhaite que ce précieux rubis
Trouve à son goût un autre beau rubis
Il est parvenu jusqu’à mes oreilles
Que vous avez une telle merveille
Accorde-moi cette insigne faveur
D’unir ces deux rubis fais-moi l’honneur
LE PÈRE DE LEYLI :
À tes sujets tu montres ta sagesse
Mais tu me mets là en pleine détresse
Ton éloquent discours m’a embarrassé
Et je ne sais quelle réponse te donner
Ta renommée partout est célébrée
Mais ton enfant est objet de risée
On le dit medjnun [1], on se moque de lui
Comment à un fou donner ma Leyli
LE CHŒUR DES MARIEURS DE MEDJNUN :
Ne nous précipite pas dans le chagrin
Et de Leyli accorde-nous la main
Geys est honnête, nanti et généreux
Et de tous il est le plus valeureux
LE PÈRE DE LEYLI :
Jamais, non jamais je ne donnerai
Leyli à ce fou qui l’affligerait
MEDJNUN :
Dieu, étends sur moi le malheur d’une flamme sans espoir
Ne me détourne pas de l’objet de cet amour noir
Fais-moi la grâce de ne pas amoindrir mes souffrances
D’endurer les maux accorde-moi l’endurance
N’écarte pas de moi le moindre déplaisir
Je recherche le tourment, c’est lui que je désire
Medjnun, son père et ses marieurs se retirent.
LE PÈRE DE LEYLI :
Cet homme dans l’avenir sera loué
Son nom restera signe d’équité
Son fils, pour lui précieux comme une gemme
Méritera toujours que son père l’aime
Sois bon, que ton successeur soit heureux
En ce monde pour ton fils fais de ton mieux
Mais si par malheur le fils se méprend
S’il s’égare, personne ne le comprend
S’il vient à montrer des signes démentiels
Il peut indisposer son père, sa parentèle
Le père de Leyli sort. Leyli entre.
LEYLI :
Le sort injuste m’a séparée de mon bien-aimé
Rien ne réduira la peine qui m’est infligée
Cet outrage reçu m’a dévastée
Et c’est un tel outrage
Qu’il ne me laisse le choix d’aucune panacée
Leyli sort. Le père de Leyli, Ibn Selam et ses marieurs entrent.
LE CHŒUR DES MARIEURS D’IBN SELAM :
Vous plaçant au plus haut nous sommes venus à vous
Nous nous inclinerons, la décision est à vous
LE PÈRE DE LEYLI :
Céans soyez les bienvenus
De venir vous avez bien fait
Et je suis prêt à vous contenter
Selon mes possibilités
LE CHŒUR DES MARIEURS :
Ibn Selam, jeune valeureux
Est d’un rang très majestueux
Pourtant il a un sujet de regret
Personne avec qui sa vie partager
De ta fille belle et pure on lui a fait mention
Il veut être pour toi parent, ami, relation
LE PÈRE DE LEYLI :
Tu es de noble lignée, ton offre me ravit
Par la volonté de Dieu, je te donne Leyli
Qu’elle aille à Ibn Selam
Grâce à Dieu, Ibn Selam
Puisse-t-elle te rendre heureux
IBN SELAM :
En cet instant tu m’es plus proche que mes parents
Avec l’aide de Dieu, je te serai aussi cher qu’un enfant
LE CHŒUR :
Allons de ce pas nous préparer pour ce mariage
Tous sortent. Leyli entre.
LEYLI :
Je n’y puis rien, le sort contre moi s’est prononcé
Mon amour pour ce bouton de rose, je dois y renoncer
[…]

Traduit par Shirin Melikoff

Poster un commentaire

Üzeyir Hacıbeyli – Leyli & Mecnun Uverturasi (Şebi Hicran) – LEYLI & MEDJNUN

PREMIÈRE PARTIE
Un jardin près de l’école. Medjnun guette la venue de Leyli.

MEDJNUN :
De l’absence je me consume, en quête d’une panacée
La douleur m’a envahi, à mon aide venez, venez
Et je pleure et me lamente, rossignol désespéré
Dans ma cage prisonnier, où est donc ma roseraie ?

LEYLI :
Victime de mon amour, me voilà seule et blessée
Cette peine pour mon malheur sur moi s’est effondrée
Autour de moi personne pour ma peine partager
Son absence trop me pèse, mon tourment a trop duré !
Medjnun s’approche de Leyli.

MEDJNUN :
Devant sa beauté solaire, de moi-même je ne suis plus maître
Je reste seul dans l’ombre en proie à mon mal-être
Esclave de mon amour, je n’ai qu’à me soumettre
De ma passion l’objet et l’impatience me tourmentent

LEYLI :
Sur le chemin de son cœur il m’a trouvée, je le sais
Il a su me toucher, m’émouvoir, je le sais
Laissons parler mon cœur, à quoi bon l’implorer
Et le monde entier connaît ma peine, je le sais

LEYLI ET MEDJNUN :
De ta beauté juvénile la grâce m’a touché(e)
Mes larmes de sang coulent pour toi, joyeux cyprès
À tes boucles, à tes sourcils je ne puis résister
Amour et désarroi de moi se sont emparés

MEDJNUN :
Te voyant égarée, cheveux épars, je suis ruiné
De tes lèvres l’éclat carmin a fait de moi un muet
À la vue de ton visage mon âme s’est embrasée
Et je ne suis que soupir devant ta jeune beauté

LEYLI :
Voyant son désespoir mon cœur est déchiré
Ce garçon si jeune et frais m’a bien troublée en vérité
Je ne puis que l’admirer et en larmes m’épancher
Et l’arcade de ses sourcils de mon cœur s’est emparée

MEDJNUN :
Je sais bien que dangereux est de l’amour le destin
Rien ne m’en détournera, même si la mort est la fin
Son aspect m’a tant séduit, je ne sais plus mon chemin
À cet amour je me soumets et ne puis en voir la fin

LEYLI :
De mes pensées, de mes propos il est l’unique objet
À la beauté de ses traits à jamais j’ai succombé
Il a suffi d’un regard et mon âme s’est égarée
À subir cet amour si funeste je suis vouée
Les filles, les garçons s’approchent de Leyli et Medjnun et chantent.

LES FILLES :
Voyez ces enfants indociles, fuyant l’école, que font-ils
Qu’à votre père vienne la rumeur, votre châtiment, quel serait-il
Délaisser ainsi l’école, est-ce en vérité bien sage
Et tomber amoureux n’est pas encore de votre âge!

LES GARÇONS :
C’est l’amour, un lien d’amour
Douloureux, funeste amour
Les filles emmènent Leyli. Medjnun reste seul, assis. Entre son père.
LE PÈRE DE MEDJNUN :
Rossignol, au jardin tu sèmes l’émoi
Et nul ne se réjouit de ton état
Ouvre ton cœur, daigne parler à ton père
Et révèle-nous ce troublant mystère
Qui à ce point a pu te décevoir
Qui t’a plongé dans un tel désespoir
Que cherches-tu, errant sur ce chemin
Quelle est la cause de cet état chagrin
S’il faut, jusqu’au-delà des mers j’irai
Parle à ton père, mon fils, j’ordonnerai

MEDJNUN :
Noble vieillard inquiet de mon malheur
N’implore pas l’aide du Créateur
Si la raison en demander tu n’oses
Sache, de mon désarroi tu es la cause
Je ne savais ni le cours de ce monde
Ni la terre et le ciel qui se confondent
Insouciant et heureux je vivais
Et de beauté ni d’amour ne rêvais
Entre la mère de Medjnun.

LA MÈRE DE MEDJNUN :
Repos de mon âme, lumière de mes yeux
Unique enfant, bonheur de tes aïeux
Tu es libre de désirer l’amour
Et nous te viendrons en aide en retour
Mille tribus peuplent cette contrée
Et dans chaque lignée, mille beautés
Chacune nous verrons, pour ton plaisir
Afin de satisfaire à ton désir
À l’avis de tes parents soumets-toi
Et en cet instant, mon fils, réjouis-toi

MEDJNUN :
Père et mère qui m’avez donné le jour
Mon âme, mon cœur sont à vous pour toujours
Je vous l’avoue, je ne suis plus le même
Leyli a su m’émouvoir et je l’aime
Elle m’a emprisonné bien malgré moi
Hélas, comment vous dire mon émoi
Elle est l’objet, la cause de mon mal-être
Et de mon destin je ne suis plus maître
Il me faut aller dans cette aventure
Car je ne puis plus changer ma nature

LE PÈRE DE MEDJNUN :
Ne résiste pas à la voie qui t’est tracée
Oui, l’amour t’a touché, le monde entier le sait
Son visage paraît beau comme la lune, pourtant
Bien dur est, je le sais, le destin qui t’attend
Les chaînes de la passion vont te tourmenter
Car tout être épris ne peut que se lamenter

TRIO : LE PÈRE DE MEDJNUN, LA MÈRE DE MEDJUN, MEDJNUN
LE PÈRE DE MEDJNUN :
Allons, mon Geys, rentrons chez nous

MEDJNUN :
Mon père, ma mère, cet amour me rendra fou

LE PÈRE DE MEDJNUN :
J’irai pour toi obtenir la main de Leyli

MEDJNUN :
Mon père, ma mère, cet amour me rendra fou

Traduit par Shirin Melikoff

——

BİRİNCİ PƏRDƏ.
BİRİNCİ ŞƏKİL.
Pərdə açilır. Məktəbə yaxın bir çəmənlik. Məcnun Leylinin yolunu gözləyir. Mahur-hindi çalmır

MƏCNUN:
Yandı canım hicr ilə, vasli-ruxi-yar istərəm,
Dərdi-məndi firqətəm, dərmani-didar istərəm.
Bülbüli-zarəm, deyil bihudə əfqan etdiyim,
Qalmişam nalan qəfəs qeydində, gülzar istərəm.

LEYLİ:
Eşq dəminə giriftar olalı zar olubam,
Nə bəladır ki, ona böyla giriftar olubam,
Qüdrətim yox ki, qılam kimsəyə şərhi-qəmi-dil,
Öylə kim arizeyi-hicrlə bimar olubam.
Şikəsteyi-Fars çalınır. Məcnun Leyliyə yaxınlaşir.

MƏCNUN:
Gördüm ol xurşidi-hüsnün ixtiyarım qalmadı
Sayə tək bir yerdə durmağa ixtiyarım qalmadı
Rahi-eşq içrə mənə ancaq fəna məqsud idi
Şükr kim məqsudə yetdim, intizarım qalmadı.

LEYLİ:
Yar hali-dilimi zar bilibdir, bilirəm
Dili-zarımda nə kim var bilibdir, bilirəm,
Mən nə hacət ki qılam şərh ona dərdi-dilimi,
Qamu dərdi-dilimi yar bilibdir, bilirəm.

LEYLİ VƏ MƏCNUNUN DUETİ:
Ah eylədiyim sərvi-xuramanın üçündür,
Qan ağladiğım qönçeyi xəndanın üçündür.
Sərgəstəliyim kakili müşkinin ucundan
Aşüftəliyim-zülfi-pərişanın üçündür.

MƏCNUN:
Paybənd oldum səri-zülfi-pərişanını görüb,
Nitqdən düşdüm ləbi lə’li-dürəfşanını görüb,
Oda yandı şəm’vəş canım baxıb rüxsarına
Çərxə çəkdim düdi-dil sərvi-xuramanın görüb.

LEYLİ:
Könlüm açılır zülfi-pərişanını görcək,
Nitqim tutulur qönçeyi-xandanını görcək.
Baxdıqca sənə qan saçılır didələrimdən,
Bağrım dəlinir navəki-müjganını görcək.

MƏCNUN:
Bildim təriqi-eşq xətərnakdır, vali,
Mən dönməzəm bu yoldan, ölüm olsa qayəti.
Qəddin həlakiyəm, düşə bilməm ayağına,
Bir dərdə düşmüşəm ki, bulunmaz nəhayəti.

LEYLİ:
Ey hər təkəllümüm xəti səbzin hekayəti!
Virdim həmişə məshəf.-rüxsarın ayəti!
Bəs kim səni görəndə gedər məndən ixtiyar,
Gəlməz bəyanə möhnəti eşqin şikayəti.
Qızlar və oğlanlar Leyliyə və Məcnuna tərəf gəlib oxuyurlar:

QIZLAR :
Ah, görün bu azğınlar dərsdən qaçib nə edirlər bax!
Nagah, olsa atanız işdən agah neylərsiz əgər versə cəza
Layiqdirmi sizə dərsdən qaçmaq?
Dərsdən qaçaraq aşiq olmaq?

OĞLANLAR:
Bu bir yara bənd olmuş aşiq
Dərdli aşiq, qəmli aşiq.
Qızlar Leylini aparırlar. Məcnun tək qalıb bikef oturur. Məcnunun atası gəlir. « Çahargah » çalmır.

MƏCNUNUN ATASI:
Ey bülbüli-bustani-bidad
Hərgiz ravişindən olmasım şad.
Hali dilini mənə bəyon et!
Əsrari-nihanini bəyan et,
Kim aldı alindən ixtiyarın?
Kim eylədi tirə ruzigarın?
Na seyrdəsən, sənə tələb nə?
Bu naleyi-zarinə səbəb nə?
Dəryada isə sənə düri-kam,
Sən söylə, mən eyləyim sərəncam

MƏCNUN:
Ey piri-şikəstə halu-naşad,
Tanrıyçün alimdən eyləmə dad.
Demə ki, nədir bu macəralar
Səndən mənə yetdi bəlalar.
Mən bilməz idim qəmi-cəhani,
Təşvişi-zaminü asimani,
Bilməzlik ilə xoş idi halim,
Nə hüsn, nə eşq idi xəyalim.
Məcnunun anası gəlir. Müxalif çalmır.

MƏCNUNUN ANASI:
Ey rahəti-canü nuri-didəm!
Fərzəndi-yeganeyi güzidə!
Məhbub həm istəsən, kəm olmaz,
Biz kim səniniz, sənə qəm olmaz.
Vardır bu həşəmdə min qəbilə
Hər taifə içrə min cəmilə,
Bir-bir qılalım qamu sənə ərz,
Yetsin yerinə bizə olan fərz.
Bizdən bu nəsihəti qəbul et!
Hər ləhzə bizi yetər mə’lul et!

MƏCNUN :
Ey ruhi rəvanım ata-ana! Kami-dilü canım ata-ana
Bildim bu işi özümə layiq Leyli sənəmə mən oldum aşiq,
Sonra olubam bu işdən agah,
Əmma nə deyim, nə söyləyim, ah!
Yoxdur bu işimdə ixtiyarım,
Zəbtimdə inani iqtidarım!
Əql oldu zəifü eşq qabib,
Xatir nigəran, nigar cazib
Mən yekcəhətəm təriqətimdə,
Təğyir işi yox cibillatimdə

MƏCNUNUN ATASI:
Can vermə qəmi-eşqə ki, eşq afəti candır
Eşq afəti can olduğu məşhuri-cahandır
Yaxı gôrnnzir surah mahvaglarin, am ma
Yax,i nazar etdikda, sarancami yainandir.
Eşq içra əzəb olduğun ondan bilirəm ki,
Hər kixmə ki, aşiqdir, işi ahü-fəğandır.

TRIO MƏCNUNUN ATASI, MƏCNUNUN ANASI, MƏCNUN :
MƏCNUNUN ATASI :
Durun gedək evimizə, Qeysim!

MƏCNUN :
Ata, ana, enşqin havası məni Məcnun edəcəkdir.

MƏCNUNUN ATASI:
Mən sənə Leylini gedib alıb istərəm.
MƏCNUN:
Ata, ana, enşqin havası məni Məcnun edəcəkdir .