Poster un commentaire

Samad Vourghun – Azerbaïdjan – Səməd Vurğun – Azərbaycan

Çox keçmişəm bu dağlardan,
Durna gözlü bulaqlardan;
Eşitmişəm uzaqlardan
Sakit axan arazları;
Sınamışam dostu, yarı…

El bilir ki, sən mənimsən,
Yurdum, yuvam, məskənimsən,
Anam, doğma vətənimsən!
Ayrılarmı könül candan?
Azərbaycan, Azərbaycan!

Mən bir uşaq, sən bir ana,
Odur ki, bağlıyam sana,
Hankı səmtə, hankı yana
Hey uçsam da yuvam sənsən,
Elim, günüm, obam sənsən!

Fəqət səndən gen düşəndə,
Ayrılıq məndən düşəndə,
Saçlarıma dən düşəndə
Boğar aylar, illər məni,
Qınamasın ellər məni.

Dağlarının başı qardır,
Ağ örpəyin buludlardır.
Böyük bir keçmişin vardır;
Bilinməyir yaşın sənin,
Nələr çəkmiş başın sənin.

Düşdün uğursuz dillərə,
Nəhs aylara, nəhs illərə,
Nəsillərdən-nəsillərə
Keçən bir şöhrətin vardır;
Oğlun, qızın bəxtiyardır…

Hey baxıram bu düzlərə,
Alagözlü gündüzlərə,
Qara xallı ağ üzlərə
Könül istər şer yaza;
Gəncləşirəm yaza-yaza…

Bir tərəfin bəhri-Xəzər,
Yaşılbaş sonalar gəzər;
Xəyalım dolaşar gəzər
Gah Muğanı, gah Eldarı.
Mənzil uzaq, ömür yarı!

Sıra dağlar, gen dərələr,
Ürək açan mənzərələr…
Ceyran qaçar, cüyür mələr,
Nə çoxdur oylağın sənin!
Aranın, yaylağın sənin.

Keç bu dağdan, bu arandan,
Astaradan, Lənkərandan.
Afrikadan, Hindistandan
Qonaq gəlir bizə quşlar,
Zülm əlindən qurtulmuşlar…

Bu yerlərdə limon sarı,
Əyir, salır budaqları;
Dağlarının dümağ qarı
Yaranmışdır qarlı qışdan
Bir səngərdir yaranışdan.

Lənkəranın gülü rəng-rəng,
Yurdumuzun qızları tək.
Dəmlə çayı tök ver görək
Anamın dilbər gəlini!
Yadlara açma əlini.

Sarı sünbül bizim çörək,
Pambığımız çiçək-çiçək.
Hər üzümdən bir şirə çək
Səhər-səhər acqarına,
Qüvvət olsun qollarına.

Min Qazaxda köhlən ata,
Yalmanına yata-yata,
At qan-tərə bata-bata,
Göy yaylaqlar belinə qalx,
Kəpəz dağdan Göy gölə bax!

Ey azad gün, azad insan,
Doyunca iç bu bahardan!
Bizim xallı xalçalardan
Sər çinarlar kölgəsinə,
Alqış günəş ölkəsinə!

Könlüm keçir Qarabağdan,
Gah bu dağdan, gah o dağdan.
Axşamüstü qoy uzaqdan
Havalansın Xanın səsi,
Qarabağın şikəstəsi.

Gözəl vətən! Mənan dərin,
Beşiyisən gözəllərin!
Aşıq deyər sərin-sərin,
Sən günəşin qucağısan,
Şer, sənət ocağısan.

Ölməz könül, ölməz əsər,
Nizamilər, Füzulilər!
Əlin qələm, sinən dəftər,
De gəlsin hər nəyin vardır,
Deyilən söz yadigardır.

Bir dön bizim Bakıya bax,
Sahilləri çıraq-çıraq,
Buruqları hayqıraraq
Nərə salır boz çöllərə,
İşıqlanır hər dağ, dərə!

Nazlandıqca sərin külək,
Sahillərə sinə gərək.
Bizim Bakı – bizim ürək!
İşıqdadır qüvvət sözü,
Səhərlərin ülkər gözü.

Gözəl vətən! O gün ki sən
Al bayraqlı bir səhərdən
İlham aldın… yarandım mən.
Gülür torpaq, gülür insan,
Qoca Şərqin qapısısan!

—-

J’ai gravi les sommets, j’ai vu au fond des vaux
La source limpide et son œil de grand oiseau,
J’ai surpris au lointain le bruit des joncs rêveurs,
La course nocturne de l’Araxe enchanteur.

C’est là que j’ai appris l’amitié et l’honneur.
Et l’âme de mon cœur, qui pourrait la ravir ?
Tu m’es le pain et l’eau, tu m’es air et soupir.
Je vois devant moi s’ouvrir tes villes en grand,
Je suis tien sans partage, à jamais ton enfant,
Mon beau pays, Azerbaïdjan, Azerbaïdjan!

Tes cimes sont blondes de la blondeur du lait,
Les nuages te font un gracieux mantelet.
Sans nombre les siècles sont passés cependant,
Le malheur a mis à tes tempes son argent,
Mais, terre d’épreuves, tu vivras dans les temps!
Des barbares ont cru déshonorer ton nom.

D’autres fous t’ont promis à la désolation.
L’espérance parfois fut pour laisser ton cœur.
Et l’âge de gloire s’est levé à son heure,
Tes filles et tes fils ont scellé ta grandeur !
Sois mon hôte à Bakou, voyageur inconnu,
Que les mille soleils de sa nuit te saluent.

Et quand le vent du nord fait chanter les derricks,
Ecoute bien l’écho venu des sables gris,
Ce sont les montagnes conversant dans la nuit…
Et le fils, qui pourrait l’enlever à sa mère ?
Tu m’es le pain et l’eau, tu m’es soupir et air.
Je vois devant moi s’ouvrir tes villes en grand,
Je suis tien sans partage, à jamais ton enfant.
Mon beau pays, Azerbaïdjan, Azerbaïdjan!

1935

Publicités
Poster un commentaire

Nigar Rəfibəyli – YAXŞI YOL – BON VOYAGE

nigar-refibeyli8

 

Yerdən gurultuyla qopub qalxan
Təyyarələrin dalınca
Baxa-baxa qaldım.
Uzaq dənizlərdə
Böyük gəmilərlə səni yola saldım.
Stansiyalardan ayrılıb gedən
Qatarların arxasınca
Kövrəlib ağladım.
Həmişə sabaha, vüsala
Ümid bağladım.
Havalar geniş,
Dəryalar dərin,
Nələr görür sənin işıqlı gözlərin…
Sən gəzməyi sevirsən,
Otu, çiçəyi sevirsən.
Şimşəkli, ildırımlı
Tufanları sevirsən;
Namuslu, mərd,
Alnıaçıq
İnsanları sevirsən;
Cənubda yaz yağışını sevirsən,
Şimalın garlı qışını sevirsən.
Küləyi, tufanları sevirsən;
Yaşıl budaqlı, ağ çiçəkli
Baharı sevirsən.
Yaxşı yol sənə,
Uğurlar olsun,
Hara gedirsən get,
Mənim dərya səbrimi qurtarma.
Hara gedirsən get,
Mənim Vətənə bağlı ürəyimi
Getdiyin uzaq yollara
Aparma, əzizim, aparma…

**

BON VOYAGE

Je suis restée, suivant de mes yeux
les avions
qui prenaient leur vol
avec des roulements de tonnerre
Dans les mers lointaines
sur des grands navires
Je t’ai accompagnée tristement…
Derrière des trains
qui se sont éloignés des plates-formes de
gares
Je me suis attristée
et j’ai pleuré
J’ai versé des larmes, moi
J’ai remis mon espérance
pour demain,
pour un rendez – vous chaque fois.
Les océans sont profonds,
L’espace est infinie, large
Que tes yeux clairs voient-ils, toi
mon enfant sage…
Tu aimes le voyage,
Tu aimes les herbes, les fleurs
Tu aimes les tempêtes,
les tonnerres, les éclairs
et les vaillants,
les honnêtes gens
les hommes vrais, sincères…
Au Sud tu aimes la pluie printanière
Tu aimes l’hiver neigeux
Au Nord…
Tu aimes les orages, le vent,
Tu aimes le printemps aux fleurs
blanches,
aux branches vertes…
En un mot, tu aimes le printemps
Bon voyage !
Bon chance !
Va où tu veux,
Ne m’épuise pas ma patience océanique
Va, où tu veux
Mais n’emporte pas mon cœur lié
à la Patrie…
Par les routes où tu iras
N’emporte pas !
ma chérie,
N’emporte pas!

Poster un commentaire

NAZIM HIKMET – Une Poeme – En Français

Poster un commentaire

Lowpoly Studio

poco_slider_img01

http://lowpolystudio.com/

https://www.facebook.com/Lowpoly-Studio-1451755538472066/timeline

Poster un commentaire

Niguar Rafîbeyli – LA VOIX DE MERE – ANA SƏSİ

nigar refibeyli4

NİGAR RƏFİBƏYLİ – ANA SƏSİ

Nə güclüsən, ana səsi,
qadın səsi…
Ürəklərdən qopub gələn
odlu nəğmələr nəğməsi…
Səadətə, xoş günə çağıran bizi
ana səsidir.
Qüdrətiylə aşıb keçən
neçə qitəni, dənizi
ana səsidir.
Rəngi istər ağ olsun,
istər sarı, istər qara.
Analıq bir şərəfdir
insanlara…
Dünyada bir səs varmı
Ana səsi qədər doğma, mehriban?
İlk laylasını dinləmişik,
İlk şəfqəti görmüşük
analardan.
Vətənin ağır günündə
döyüşə göndərib analar,
Qaranlıqlar ərisin deyə
Ürəyini məşələ döndərib analar.
Xoş gündə
könülləri xoş meh kimi
sarıb keçən ana səsidir.
Çətin yolları ümidlə, inamla
yarıb keçən ana səsidir.
Dünyada elə ana varmı
Körpələrin təbəssümünü
göz yaşına dəyişsin
Dünyaları ona versələr belə?!
Elə ana tapılarmı
Balasının bir gününə qıysın,
«Sənə əbədiyyət bəxş edərik», –
desələr belə?!
Bütün canlılar qoruyur balasını
Oddan, Sudan, küləkdən …
İllərin, əsrlərin arxasından
Anaların səsi gəlir:
« Qoruyaram səni, körpəm,
Qızılcadan, çiçəkdən ».
Silinir ölkələrdən
Qızılcanın, çiçəyin izi …
Bombaların çopurundan,
Yanğınların ləkəsindən
Qoruyur analar
Dünyamızı, yuvamızı, elimizi …
Ana sözü dayandırar
Dağdan qopan vəhşi seli.
Ana sözü oyandırar
Əsarətdə yatan eli.
Böyük ana,
Yaratmısan öz əlinlə
Keçmişi sən, bu günü sən.
Öz əlinlə qaldırarsan
Bu dünyanın kürəyindən
Fəlakətin yükünü sən.
Bu gün bütün Yer üzündə
Səs- səsə versə analar,
Sülhün qalib bayraqları
Hər tərəfdə əzəmətlə dalğalanar.
Dinləyin, insanlar,
Analar danışır,
Üfüqlərdən- üfüqlərə dalğalanan
Anaların səsidir…
Bu səs
Səadət nəğməsi,
Ümid nəğməsidir…

—-

Niguar Rafîbeyli – LA VOIX DE MERE

Comme tu es forte, voix de mère voix de femme
Tu es la chanson des chansons venue du fonds des cœurs
C’est la voix de mère qui nous appelle pour un jour heureux,
C’est la voix de mère, qui franchit tant de mers, tant de patries du monde, de pays malheureux…
Qu’importe qu’elle soit il blanche, noire, jaune ou châtaine
Etre mère c’est l’honneur pour tous les êtres humains…
Y a- t-il une autre voix plus natale, plus caressante que celle de la mère ?
Nous avons écouté Nous avons entendu les premières berceuses,
Nous avons vu les premiers soins de la part des mères…
Dans les vies dures de la Patrie
Ce sont les mères qui ont envoyé leurs fils, leurs enfants pour le combat,
Elles ont transformé leur cœur en flamme
Pour que fondent les ténèbres à temps.
C’est la voix des mères qui réjouissent les cœurs comme une brise agréable dans un beau jour à mon sens
C’est la voix des mères qui ont franchi les voies terribles, dangereuses, pénibles en toute assurance…
Y a – t – il dans le monde une pareille mère qui échange les sourires des bébés contre les larmes aux yeux,
Même on lui donnerait Tout le globe terrestre ?!
Peut- on trouver une pareille mère qui ne regrette pas un jour passé sans son enfant ? si l’on lui disait
« Nous te donnons l’éternité comme présent »
Tous les êtres vivants gardent leurs petits de l’eau, du feu, du vent…
On entend derrière les années la voix des mères :
« Je te protégerai, mon bambin de la rougeole, de la variole… tout le temps… »
On liquide les mêmes traces de la rougeole, de la variole dans tous les pays
Les mères nous gardent de la bombe de la petite vérole, de taches de l’incendie elles nous protège la Patrie, l’abri, l’univers
Le mot de mère arrête le cours d’eau rapide, sauvage Le mot de mère réveille le peuple qui dort sous le joug sous l’esclavage…
Mère la Grande, Toi, tu as créé de tes mains propres le passé et le présent
C’est toi qui lève le fardeau de la calamité sur le dos de l’univers ma foi, oui !
A présent, sur le globe terrestre
Si les mères s’interpellaient à présent les drapeaux de la paix flotteront au gré du vent partout majestueusement…
Ecoutez, entendez, ohé, Vous, les Hommes,
C’est la voix des Mères qui flottent de l’horizon à l’horizon…
Cette voix est la chanson l’honneur, l’esprit, dit-on !

Traduit par: Chamil Zaman

Poster un commentaire

MƏMMƏD ARAZ – SUR LA TOUR EIFFEL – EYFEL QÜLLƏSİNDƏ…

Məmməd Araz9

MƏMMƏD ARAZ – EYFEL QÜLLƏSİNDƏ…

Eyfel qülləsindən Parisə baxdım,
Par-par parıldayan Pari, Paridır.
Hər küçə alışan bir boyunbağı,
Hər bina bəzəkli bir mirvaridir.

Seçilir qülləli, uca kilsələr,
Qələbə tağları baxır göylərə.
Bəlkə bir binanı silkələsələr,
Bir şəhər işığı tökülər yerə.

Evlər arxasında atlı krallar
İtir qəzəbiylə, əsəbiylə bir.
Uzaqdan hamının yoludu yollar,
Uzaqdan qəbristan şəhər kimidir…

Eyfel qülləsindən Parisə baxdım,
Dünya nə işıqlı, dünya nə gözəl!
Dünyanı yaxından görmək istəsən,
Parisi Eyfeldən tamaşaya gəl.

Bulon meşələri təbiət-muzey,
Yelisey çölləri abidə-meydan.
Varlıqdan şikayət, yoxluqdan giley
Burda bir anlığa çıxdı yadımdan.

Sandım kimlərinsə ev darlığından
Qaçıb küçələrdə yaşamır bu nur.
Şampan şərabının xumarlığında
Qadınlar lüt-üryan soyundurulmur.

Eyfel qülləsindən dünyaya baxdım,
Analar körpəli göründü bu gün.
Eyfel qülləsindən Senaya baxdım, –
Arazlar körpülü göründü bu gün.

Şəhərə qaranlıq olmasın deyə,
Kasıblar çəkilib qısıldı tinə.
Bu gün yer yağışı yağmadı göyə,
Toplar nəfəsini çəkdi içinə.

Elə bil yatmışdı aclar, hərislər,
Tamahlar, iştahlar ayıq deyildi.
Kiminin miniyi – çaylar, dənizlər;
Kiminin miniyi – ayaq deyildi.

Eyfel qülləsindən Parisə baxdım,
Elə bil gözümdə « düzəldi » dünya.
Eyfel qülləsindən Parisə baxdım,
Eyfel qüliəsində gözəldi dünya…

Paris, fevral, 1970

—-

MƏMMƏD ARAZ – SUR LA TOUR EIFFEL

J’ai contemplé Paris du haut de la Tour Eiffel,
Paris…c’est toujours Paris…scintillant;
Ses bâtiments sont des perles fines…et belles,
Chaque rue-c’est un collier luisant…

Se distinguent les tours de hautes cathédrales,
Les Arcs de triomphes se dressent vers le ciel.
Si on secoue un bâtiment, tout autour, –
La lumière d’une ville tombera dru comme grêle…

Derrière les maisons, les rois – sur leurs chevaux,
Avec leurs fureurs et colères se disparaîssent-ils?
De loin, les voies sont pour tous et partout,-
De loin, le cimetière se fait voir comme une ville;

J’ai centemplé Paris du haut de la Tour, du haut…
Le monde…qu’il est si éclairé, qu’il est si beau!
Si tu veux voir le monde de plus proche, comme il faut,-
Viens contempler Paris, de la Tour, du haut…

Le Bois de Boulogne, c’est le musée dans la nature
Les Champs Elysées, c’est un monument, la place.
J’ai oublié ici, pour un moment, hélas, …
Ma plainte de vivre, ma lamentation usée…

J’ai cru que… pas la presse des maisons,-
Que la lumière habite et demeure les rues ;
Par le mal au cheveu de la Champagne,
On ne déshabille pas les femmes comme la main nue…

J’ai contemplé la Seine du haut de la Tour!…
Les mères ont paru avec leurs gosses, c’est bon;
J’ai contemplé la Seine du haut de la Tour!…
Les Araz ont surgi avec leurs ponts…

Dans la ville, pour ne pas faire obscure,
Ils se sont serrés dans une impasse, les pauvres;
Il n’a pas plu dans le ciel la pluie terrestre
Les canons ont retenu aujourd’hui leur souffle.

Comme s’ils étaient endormis…des affamés, des passionnés
Des intérêts, des appétits étaient dans leurs lits.
Ni dans des mers, ni dans des fleuves.. aucuns voyageurs nets
Personne même sur un canot de sauvetage tout petit…

J’ai contemplé Paris du haut de la Tour Eiffel,
Comme si le monde a changé, « réglé » tout d’un coup ;
J’ai contemplé Paris du haut de la Tour Eiffel,
Du haut de la Tour…le monde était beau, partout!

Poster un commentaire

MƏMMƏD ARAZ – Ağarma saçlarım, ağarma – Ne Grisonnez Pas Mes Cheveux, Ne Grisonnez Pas !

Məmməd Araz14

MƏMMƏD ARAZ – Ağarma saçlarım, ağarma

Nə erkən sənə dən düşdü,
Niyə düşdü, nədən düşdü?
Beynimmi qüvvədən düşdü?
Ağarma, saçım, ağarma!

Arzu sonsuz, ömür yarı…
Artdı alnın qırışları,
Səndə insaf olsun barı
Ağarma, saçım, ağarma!

Məni qəmgin görsə əgər
Düşmən gülər, dost qəm yeyər,
Qızlar baxıb “dayı” deyər,
Ağarma, saçım, ağarma!

Daşdır qəlbin, daşdır canın,
Yoxdur, duyğun, yoxdur qanın.
Hələ gəncəm, sən vicdanın
Ağarma, saçım, ağarma!

Ömür keçir, yaman keçir,
Qəlbimdən qara qan keçir.
Daha gözəllər yan keçir,
Ağarma, saçım, ağarma!

Hələ səsim ucalmayıb,
El gücündən güc almayıb.
Hələ ürək qocalmayıb
Ağarma, saçım, ağarma!

İlham adlı şahpərim var,
Yol üstəyəm, səfərim var…
Yazılmamış əsərim var…
Ağarma, saçım, ağarma…

1957.

MƏMMƏD ARAZ – Ne Grisonnez Pas Mes Cheveux,
Ne Grisonnez Pas !

Que vous ètes devenus gris, si tôt,
Pourquoi, de quoi êtes –vous blancs ?
Est-ce que c’est mon cerveau perd sa force ?
Ne grisonnez pas, mes cheveux,
Ne grisonnez pas!

La vie s’écoule, le rêve est fini,
Sur le front ont augmenté les plis !
N’avez-vous pas de pitié ? Tans pis !
Ne grisonnez pas, mes cheveux,
Ne grisonnez pas !

Si l’on me voit triste,
L’ennemi me rira, l’ami s’attristera
Les filles m’appellent «l’oncle»,
Je ne sais qui risquera
Ne grisonnez pas, mes cheveux,
Ne grisonnez pas !

Ton coeur est dur, ton âme l’est
par l’essence
Tu n’as ni sang, ni sentiment,
quel sens ?
Je suis encore jeune, aie conscience,
Ne grisonnez pas, mes cheveux,
Ne grisonnez pas !

Le train de vie s’en va, hélas !
Mon coeur, à chaque moment, s’offence,
Les belles ne me cheveux,
Ne grisonnez pas !

Ma voix n’a pas encore un ton élevé
Elle n’a pas fait sa force saille
Mon coeur n’est pas encore vieilli,
Ne grisonnez pas, mes cheveux,
Ne grisonnez pas !

La Muse- c’est mon souffle divin,
Je me prête pour un voyage humain,
J’ai une oeuvre inachevée…à la main,
Ne grisonnez pas, mes cheveux,
Ne grisonnez pas !